نگاه اول:
چشم هايم را بسته ام منتظر ام اتوبوس دير کرده اميدوارم که دوّمی را از دست ندهم دوباره با عجله به تابلو ی ايستگاه نگاه ميکنم 17:31. هفت دقيقه بايد منتظر بمانم سرد شده. روبه رو يک مغازه با درب صورتی رنگ با دو تا گلدان کوچک جلوي آن است. داخل ويترين عبارات فرانسوي با نئون نوشته شده است. چراغ چشمک زن رشته ي افکارم را پاره مي کند. مردم به سرعت در گذرند. کمی آن طرف تر زوج سالخورده ای روي صندلی در پياده رو نشسته اند و نوشيدنی مينوشند.
نفس عميقی مي کشم و سعی مي کنم لباسم را بپيچم تا كمتر احساس سرما كنم. در تاريك و روشني هوا سايه اي كه از جلوي من رد مي شود برگشته و سلام مي كند. با تعجب در حالي كه هنوز در افكار خود ام مي گويم مخلصم. رهگذر مرد جواني است. می ايستد و برميگردد. هنوز گيج هستم. جواني لاغر است با قدمتوسط. صورتي تيره شايد از سرما با لباس مستعمل. دست در جيب کرده مي ايستد و به طرف من می آيد. سلام مي کند. دست مي دهم. سرد است احساس سرما دوچندان مي شود. دستش را رها مي کنم. مي پرسد كه ايراني ام. مي پرسم كه اينجا كمتر ايراني مي بينم و كمتر گذرم به خيابان مي افتد. بی مقدّمه مي گويد من تازه از دست پليس آزاد شدم. مي گويد كه چگونه پليس با دوربين مدار بسته مكان اقامت شان را شناخته و دستگيرشان كرده. به ياد سريال ناوارو مي افتم با مهاجرين در و ديوار عرب. مي گويد الان هم بی خانمانم. اگر دوباره من را دستگير كنند، باز مي گردانند. من که به اندازه ي کافی گيج شده ام ميگويم منظور! يعني غير قانوني هستيد. مي گويد اسمم پژمان است. چند سالی هست که اينطور هستم. نگاه سردي دارد تمركز ندارد دائم به اطراف نگاه مي كند.
ادامه دارد ...
چشم هايم را بسته ام منتظر ام اتوبوس دير کرده اميدوارم که دوّمی را از دست ندهم دوباره با عجله به تابلو ی ايستگاه نگاه ميکنم 17:31. هفت دقيقه بايد منتظر بمانم سرد شده. روبه رو يک مغازه با درب صورتی رنگ با دو تا گلدان کوچک جلوي آن است. داخل ويترين عبارات فرانسوي با نئون نوشته شده است. چراغ چشمک زن رشته ي افکارم را پاره مي کند. مردم به سرعت در گذرند. کمی آن طرف تر زوج سالخورده ای روي صندلی در پياده رو نشسته اند و نوشيدنی مينوشند.
نفس عميقی مي کشم و سعی مي کنم لباسم را بپيچم تا كمتر احساس سرما كنم. در تاريك و روشني هوا سايه اي كه از جلوي من رد مي شود برگشته و سلام مي كند. با تعجب در حالي كه هنوز در افكار خود ام مي گويم مخلصم. رهگذر مرد جواني است. می ايستد و برميگردد. هنوز گيج هستم. جواني لاغر است با قدمتوسط. صورتي تيره شايد از سرما با لباس مستعمل. دست در جيب کرده مي ايستد و به طرف من می آيد. سلام مي کند. دست مي دهم. سرد است احساس سرما دوچندان مي شود. دستش را رها مي کنم. مي پرسد كه ايراني ام. مي پرسم كه اينجا كمتر ايراني مي بينم و كمتر گذرم به خيابان مي افتد. بی مقدّمه مي گويد من تازه از دست پليس آزاد شدم. مي گويد كه چگونه پليس با دوربين مدار بسته مكان اقامت شان را شناخته و دستگيرشان كرده. به ياد سريال ناوارو مي افتم با مهاجرين در و ديوار عرب. مي گويد الان هم بی خانمانم. اگر دوباره من را دستگير كنند، باز مي گردانند. من که به اندازه ي کافی گيج شده ام ميگويم منظور! يعني غير قانوني هستيد. مي گويد اسمم پژمان است. چند سالی هست که اينطور هستم. نگاه سردي دارد تمركز ندارد دائم به اطراف نگاه مي كند.
