گاهي با خود مي انديشم كه چه حسي داشتم اگر كودكي من در پشت پنجره اي مثل همين پنجره گذشته بود با همان كركره هاي امريكايي . رهگذراني كه مي آيند و مي روند و ساختمانهايي كه نزديك به يك قرن از عمرشان مي گذرد. بزرگ تر
پي نوشت: اميلي پولن فيلمي است با زبان همين حس ها فيلم در و ديوارها حيف است اگر نبينيدش
پي نوشت: اميلي پولن فيلمي است با زبان همين حس ها فيلم در و ديوارها حيف است اگر نبينيدش
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر