آخر هفته قبل با بچه ها رفته بودم سينما. دوربين را با خودم بردم. در يك جمعه بعدازظهر تنها تماشاگران "سالت" به عدد انگشتان دست هم نمي رسيد. براي رفتن به سالن نوزده چند سري پله برقي هست كه خوشحالانه تو را به سالن مي رساند در يكي از عكسها كه دوربين لرزيده راه پله برقي مجلل مشخص شده.
پس از تماشاي فيلم كه عملا به عنوان يك موجود بدون مصرف براي سينما در آمده اي بايد راه پله سيماني غمگيني را تا بيرون سينما طي كني. درست مثل فروشگاه اسپريت مركز شهر البته با اين تفاوت كه راه پله خروجي اسپريت تنگ تر و باريكتر است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر